080-กวีบทเก่า - นูโว
[00:17.70] แต่ก่อนทุกครั้งทีไร
[00:23.27] ได้อ่านได้เห็นในบทกวี
[00:28.59] แค่อ่านแล้วทิ้งมันไป
[00:33.90] ไม่เคยใยดีไม่ซึ้งชวนฝัน
[00:39.74] * ใจความนั้นก็มีแต่เรื่องเก่า
[00:44.79] คือความรักที่กลายเป็นเศร้า
[00:50.36] อ่านไปก็งั้นๆ เรื่องราวที่ซ้ำๆ
[00:55.68] อ่านไปยังขำซ้ำเติมเรื่องเก่า
[01:01.25] ต้องมีคนสมหวัง ต้องมีคนชอกช้ำ
[01:06.57] ไม่จำไม่ซึ้งไม่เกี่ยวกับเรา
[01:17.73] จนวันที่เขาลืมเรา
[01:23.57] จู่ๆความเหงาก็เกิดมี
[01:28.62] กลับเกิดลึกซึ้งในบทกวี
[01:34.20] ได้อ่านอีกทีน้ำตาจะไหล
[01:39.77] * ใจความนั้นก็มีแต่เรื่องเก่า
[01:45.62] คือความรักที่กลายเป็นเศร้า
[01:50.40] ** อ่านไปอย่างช้าๆ เรื่องราวคนช้ำๆ
[01:55.98] (แต่มันไม่ขำเพราะเป็นตัวเรา/ให้มันตอกย้ำซ้ำเติมใจเรา)
[02:01.56] ไม่เคยจะนึกฝัน จะเจอเองสักครั้ง
[02:06.87] กับความผิดหวัง ต้องเจ็บต้องเหงา
[02:13.52] เก็บความหมายทุกตอน
[02:16.45] เก็บอักษรทุกตัว
[02:19.10] อยู่ในหัวใจเราเข้าไปข้างใน
[02:24.69] ให้มันช้ำไปอีก ให้มันช้ำเข้าไป
[02:30.26] ให้มันสาแก่ใจ ให้ช้ำกว่านี้
[03:01.87] ** อ่านไปอย่างช้าๆ เรื่องราวคนช้ำๆ
[03:06.92] (แต่มันไม่ขำเพราะเป็นตัวเรา/ให้มันตอกย้ำซ้ำเติมใจเรา)
[03:12.76] ไม่เคยจะนึกฝัน จะเจอเองสักครั้ง
[03:18.07] กับความผิดหวัง ต้องเจ็บต้องเหงา
[03:22.76] ** อ่านไปอย่างช้าๆ เรื่องราวคนช้ำๆ
[03:25.67] (แต่มันไม่ขำเพราะเป็นตัวเรา/ให้มันตอกย้ำซ้ำเติมใจเรา)
[03:26.20] ไม่เคยจะนึกฝัน จะเจอเองสักครั้ง
[03:27.26] กับความผิดหวัง ต้องเจ็บต้องเหงา
[03:28.74] ต้องเจ็บต้องช้ำเป็นอย่างตัวเรา
